// Archief per auteur

Sander Bink

Sander Bink schreef 600 bijdragen

Liefde is bescherming: van en over Couperus en Gorters Verzen 1890.

Liefde is bescherming. Zij dacht dat, zo zij liefhad, zij beschermen zou, zij hèm beschermen zou, voor het Leven, het Noodlot en zichzelf. Want liefde was haar het afsmekende gebed: het Noodlot zou niet durven verpletteren, een, die werd bemind… Dit zijn de mooiste drie zinnen uit de hele Nederlandse literatuur. De passages over de […]

In Memoriam Menno Wigman

Voor het eerst tik ik zonder enige vorm van retoriek of ongein, in tranen, denkend aan de dood, in de avond. Menno Wigman is dood. Fuck dude, fuckin’ fuck! Ik schakel nu niet over naar een klinische analyse van het zwartromantische-decadente gehalte van zijn oeuvre of wat ook. Het gaat om de mens Menno Wigman. […]

Een gedicht voor Nieuwe Kunst-vormgever Chris Wegerif.

In de reeks ‘Gedichten voor…’ schrijf ik geen rijmpjes voor u, dat kan ik niet en houd ook helemaal niet van poëzie, maar worden gedichten gewijd aan als het even kan de modernste kunstenaars van rond 1900 gedocumenteerd. Enkel en alleen om u en de kunstgeschiedenis te dienen. Het mooiste zijn natuurlijk de gedichten gewijd […]

Ja, dood was ze, eindelijk dan, eindelijk dood!: Een verhaal van Borel met tekeningen van De Nerée

In februari 1900 verscheen in De gids het verhaal ‘De laatste incarnatie’ van Henri Borel. Het werd in het voorjaar van 1901 als titelverhaal van Borels verhalenbundel in boekvorm uitgegeven. Het is een door en door ziek, decadent en ‘fout’ verhaal over een Japanse hoer die enkel ter decoratie dient voor twee Westerse blanke heren […]

Péladans ultieme decadente zonde van en voor Thierry Baudet.

Angst voor agressieve feminisering en castratie, een vermeende teloorgang van het vermogen van de jongste generatie om de door de voorvaderen geschapen cultuur-uitingen op waarde te schatten en eigen te maken, een verlangen naar een mythische tijd waarin mannen nog mannen waren en vrouwen vrouwen, waarin klassieke muziek het lezen van Vergilius begeleide en de […]

Wie is wie in Toorops De sfinx (1892)?

Ik weet niet of dit bekend is, kan er niets over vinden, dus bij deze een mogelijk aardig detail aangaande het grootste Nederlandse symbolistische schilderkunstige meesterwerk. In de zomer van 1970 haalt Hermine Schuijlenburg in een gesprek met Dick Veeze herinneringen  op aan de mensen in de kringen rond Toorop en De Nerée rond 1900. […]

Karel de Nerée Il y a la chute grande (1900-’01)

De val is eindeloos Het eeuwig dode De begraven ondergang Van eindeloze tijden. Mijn ziel is de vonk Essentie aller vonken De eeuwige hostie Waaruit mijn handen Godvrezend gevouwen Teer leven bevrijden Door de dorre val Van verstilde tijden. Mijn ziel is een vonk Een vergulde vonk Aanbeden Door mijn bleke handen Heilig bleek Als […]

Hello, hello, I’m back again: meer onbekende tekeningen van René Gockinga

Daar zijn we weer, hello, hello, I’m back again. Ik heb besloten rond1900 toch weer aan te slingeren of beter gezegd, er zelf weer voor te schrijven, de site bestond immers gewoon nog. Niet omdat ‘het bloed kruipt waar het niet gaan kan’ of omdat ik niet zonder kon, maar gewoon omdat het toch wel […]

Van en over het begin van het einde van rond 1900

Dames, heren ook, u bent niet gek en merkte natuurlijk ook dat de laatste 1-2 jaar de toon hier steeds cynischer, op het aggresieve af, werd. Kan kloppen, of beter gezegd, klopt. De reden is dat we steeds minder tijd en zin hebben gekregen om stukjes te schrijven, stukjes die toch wel erg, weliswaar wetenschappelijk […]

Van en over mijzelf en de anderen en over een onbekende tekst over Louis Couperus.

Als een kunstmatige bloem mooier is dan een natuurlijke bloem dan zouden ‘wij van rond 1900′ schuldig kunnen worden bevonden aan het volgen van dit ‘decadent’ aesthetisch credo. Wij zijn immers zo kunstmatig als maar kan: niet alleen is todos nada, alle kunst is werkelijk nutteloos en alles is kunstmatig hier. Nu ja, alles wat […]

Foto van de dag