Vrijdag 16 januari overleed Dick Veeze. De uitvaart was gisteren in besloten kring. Het was een mooie en bijzondere bijeenkomst. Het ging al lange tijd niet goed. Zoals de meeste lezers hier wel zullen weten was Dick mijn compaan in het De Nerée-onderzoek, mijn grote voorganger beter gezegd, wiens levenswerk ik tezamen met hem heb voortgezet. In de De Nerée-biografie Verfijnde lijnen schreef ik er uitvoerig over. De bijbehorende voorlopige oeuvrecatalogus was feitelijk Dicks werk, door mij uitgewerkt en aangevuld met latere vondsten.
Veeze fotografeert De Nerées Badkamerversiering (oeuvre cat. nr. 86) rond 1970.
Ik probeer het het hier neutraal te houden want hij was in de eerste plaats mijn vriend en het is erg vers. Ik ontmoette hem via kunsthandelaar Wouter van Leeuwen rond 2005 bij antiquariaat Schuhmacher waar ik toen werkte. Dat ik nu samen met enkele anderen het legendarische antiquariaat aan het voortzetten ben in afgeslankte vorm is een wonderlijke rondgang van het lot. Zo vanaf rond 2010-12 had ik meer en meer contact met hem over De Nerée.
Veeze was zoals u wellicht weet een van Neerlands grootste en beste kunstverzamelaars. Zijn smaak, grondige kennis en documentatiedrang waren indrukwekkend. Hij begon tijdens zijn studie in de jaren zeventig met Nieuwe Kunst-boekbanden en aanverwante. Zie daarvoor desgewenst het interview met hem door Freek Heijbroek en ondergetekende in de Boekenwereld 2015-IV. Zijn in dezelfde periode begonnen De Nerée-activiteiten en verzameling veronderstel ik als bekend. Ik hoop daar nog eens een klein boekje aan te wijden. In 1992 ging zijn fenomenale collectie Nieuwe Kunst naar de Wolfsonian Foundation in Miama.
Ondertussen had hij zich gestort op Nul en Fluxus: zijn woning stond vol werken van Herman de Vries, Armando, Stanley Brouwn enzovoorts. Ook de toegepaste kunsten van de Wiener Secession hadden zijn belangstelling. Uiteraard had hij enkele geweldige De Nerées altijd bewaard, wetende dat deze ooit weer gezochter en belangrijker dan ooit zouden worden. Zijn collectie modernste kunst ging en gaat veilig onderdak bij o.a. het Rijksmuseum. Iets wat hem, de meest bescheiden man ik ooit heb ontmoet, toch wel met trots vervulde.
Los van de kunst of wat ook was het vooral een van de vriendelijkste, geïnteresseerde, bescheiden, meest intelligent, knapste (ja, hij zag er uit als een klassieke filmster!) mannen die ik ooit tot mijn intieme vrienden heb mogen rekenen. Dag Dick.