Bekeken film: ‘Death Bed – The Bed that eats‘ (U.S. ’77. Regisseur: George Barry). Een vergeten cult-item over, ja inderdaad, een bed dat mensen en dingen opeet. Wat heeft dat nu met het fin-de-siècle te maken? Welnu, het bizarre geheel wordt in de film verteld door [de geest van] Aubrey Beardsley. Waarom? Geen idee, maar … Lees verder “‘The spirit of Aubrey Beardsley’”
Auteur: Sander Bink
Polderdecadentisme (5)
Deze heb ik niet zelf gevonden, want Bel wijdt er een alinea aan in haar (voor ondergetekende overigens, samen met o.a. Praz’ La carne, la morte e il diavolo…, een levensbepalend boek) Nederlandse literatuur in het fin de siècle: Bij den vijver der sfinx van Henri Louis Rigail Certon (Den Haag, Veenstra [1900]). Een zevenderangs roman die bij ook maar … Lees verder “Polderdecadentisme (5)”
Vergeten eindeeuwsche Nederlandse romans…
…die ik graag eens zou willen lezen doch die niet te vinden zijn, want van de aardbodem verdwenen lijken. Ja, ze zijn in een enkele UB of KB aanwezig, doch daar veelal enkel ter inzage en dat leest niet echt lekker: – Benno, De nieuwe verborgenheden van Amsterdam. Smit [1896] – Jean Lefort Bulee, Een greep uit het … Lees verder “Vergeten eindeeuwsche Nederlandse romans…”
Carel de Nerée tot Babberich
Die moet gewoon zo af en toe genoemd worden op een blog over het (Nederlandse) fin de siècle. Zonder nieuws of aanleiding. Prachtig, mooi, leuk.
Punkrock
Ja, beste lezer, u leest het goed! Van klassiek weet ik niks, maar ik weet wel dat er een cultuurhistorische link tussen 70’s-punkrock en het historische fin de siècle is. Dat verzin ik niet ter plekke, da’s oud nieuws. Er kunnen hele essays over worden geschreven, maar dat is me te veel moeite en daar … Lees verder “Punkrock”
Valentine de Saint-Point?
Een van de meer curieuze boekjes in mijn kleine boekenkast is volgens mij ook nogal zeldzaam/waardevol, maar dat weet ik dus niet – vandaar dit bericht. Op het net kan ik over het boek niks vinden en over de schrijfster slechts een beetje. Het betreft: Valentine de Saint-Point, Un Inceste. Paris, Libraire Leon Vanier 1907. … Lees verder “Valentine de Saint-Point?”
Wagenvoorts De Droomers/Les Rêveurs
Kijk, dit is een leuke! Alexander Cohen blijkt Maurits Wagenvoorts roman over anarchisme, decadentie en mystiek in fin de siècle-Parijs De Droomers (1900) te hebben besproken voor de Mercure de France (1901-I, p.265-267: ‘Lettres Néerlandaises’). Wat vond deze kenner nu van deze – zeker voor de Hollandsche Letteren zeer bijzondere – roman: (…) La partie … Lees verder “Wagenvoorts De Droomers/Les Rêveurs”
Nieuwe Dedalus-uitgaven
Te verschijnen de komende maanden: o.a. een nieuwe Engelse vertaling van Huysmans’ Marthe, The Decadent Handbook en The Dedalus Book of Russian Decadence.
Polderdecadentisme (4)
Eduard Veterman (1901-1946) schreef in 1921 De Hoornen van de Maan (pas in 1924 uitgegeven: Den Haag, Uytgeverye vant Ryckste, in een oplage van 500 exemplaren). Ik snap werkelijk oprecht niet waarom deze roman niet bekender is. […]
Eduard Veterman (1901-1946) schreef in 1921 De Hoornen van de Maan (pas in 1924 uitgegeven: Den Haag, Uytgeverye vant Ryckste, in een oplage van 500 exemplaren). Ik snap werkelijk oprecht niet waarom deze roman niet bekender is. […]
Harry Prick 1925-2006
Gossie, Prick overleden. Daar had ik niet op gerekend, wist niet dat hij ziek was oid. Wel een beetje treurig. Op zijn werkwijze en methodes was misschien wel wat op af te dingen (alles bij elkaar halen is wat anders dan een goed inzichtelijk stuk schrijven), een monument was hij wel. Wie zei ook alweer dat met de dood van Prick de negentiende eeuw echt voorbij zal zijn? Ook betreur ik het dat ik hem, ondanks enige correspondentie over de jaren heen, nooit in levende lijve ontmoet heb. Jammer hoor.
Gossie, Prick overleden. Daar had ik niet op gerekend, wist niet dat hij ziek was oid. Wel een beetje treurig. Op zijn werkwijze en methodes was misschien wel wat op af te dingen (alles bij elkaar halen is wat anders dan een goed inzichtelijk stuk schrijven), een monument was hij wel. Wie zei ook alweer dat met de dood van Prick de negentiende eeuw echt voorbij zal zijn? Ook betreur ik het dat ik hem, ondanks enige correspondentie over de jaren heen, nooit in levende lijve ontmoet heb. Jammer hoor.