Op de aanstaande TEFAF biedt de Brusselse kunsthandel Eric Gillis, gespecialiseerd in het symbolisme, twee heel mooie werken van Mossa aan. Bij mijn weten worden hoogwaardige werken van deze héél bijzondere decadent-symbolist zelden aangeboden. Het eerste werk is een landschap met de titel De fontein, ontstaan tussen 1905 en 1910 en is een aquarel op … Lees verder “ Stabat Mater Dolorosa: van en over twee prachtwerken van Gustave Adolphe Mossa”
Auteur: Sander Bink
Liefde is bescherming: van en over Couperus en Gorters Verzen 1890.
Liefde is bescherming. Zij dacht dat, zo zij liefhad, zij beschermen zou, zij hèm beschermen zou, voor het Leven, het Noodlot en zichzelf. Want liefde was haar het afsmekende gebed: het Noodlot zou niet durven verpletteren, een, die werd bemind… Dit zijn de mooiste drie zinnen uit de hele Nederlandse literatuur. De passages over de … Lees verder “Liefde is bescherming: van en over Couperus en Gorters Verzen 1890.”
In Memoriam Menno Wigman
Voor het eerst tik ik zonder enige vorm van retoriek of ongein, in tranen, denkend aan de dood, in de avond. Menno Wigman is dood. Fuck dude, fuckin’ fuck! Ik schakel nu niet over naar een klinische analyse van het zwartromantische-decadente gehalte van zijn oeuvre of wat ook. Het gaat om de mens Menno Wigman. … Lees verder “In Memoriam Menno Wigman”
Een gedicht voor Nieuwe Kunst-vormgever Chris Wegerif.
In de reeks ‘Gedichten voor…’ schrijf ik geen rijmpjes voor u, dat kan ik niet en houd ook helemaal niet van poëzie, maar worden gedichten gewijd aan als het even kan de modernste kunstenaars van rond 1900 gedocumenteerd. Enkel en alleen om u en de kunstgeschiedenis te dienen. Het mooiste zijn natuurlijk de gedichten gewijd … Lees verder “Een gedicht voor Nieuwe Kunst-vormgever Chris Wegerif.”
Péladans ultieme decadente zonde van en voor Thierry Baudet.
Angst voor agressieve feminisering en castratie, een vermeende teloorgang van het vermogen van de jongste generatie om de door de voorvaderen geschapen cultuur-uitingen op waarde te schatten en eigen te maken, een verlangen naar een mythische tijd waarin mannen nog mannen waren en vrouwen vrouwen, waarin klassieke muziek het lezen van Vergilius begeleide en de … Lees verder “Péladans ultieme decadente zonde van en voor Thierry Baudet.”
Wie is wie in Toorops De sfinx (1892)?
Ik weet niet of dit bekend is, kan er niets over vinden, dus bij deze een mogelijk aardig detail aangaande het grootste Nederlandse symbolistische schilderkunstige meesterwerk. In de zomer van 1970 haalt Hermine Schuijlenburg in een gesprek met Dick Veeze herinneringen op aan de mensen in de kringen rond Toorop en De Nerée rond 1900. … Lees verder “Wie is wie in Toorops De sfinx (1892)?”
Hello, hello, I’m back again: meer onbekende tekeningen van René Gockinga
Daar zijn we weer, hello, hello, I’m back again. Ik heb besloten rond1900 toch weer aan te slingeren of beter gezegd, er zelf weer voor te schrijven, de site bestond immers gewoon nog. Niet omdat ‘het bloed kruipt waar het niet gaan kan’ of omdat ik niet zonder kon, maar gewoon omdat het toch wel … Lees verder “Hello, hello, I’m back again: meer onbekende tekeningen van René Gockinga”
Van en over het begin van het einde van rond 1900
Dames, heren ook, u bent niet gek en merkte natuurlijk ook dat de laatste 1-2 jaar de toon hier steeds cynischer, op het aggresieve af, werd. Kan kloppen, of beter gezegd, klopt. De reden is dat we steeds minder tijd en zin hebben gekregen om stukjes te schrijven, stukjes die toch wel erg, weliswaar wetenschappelijk … Lees verder “Van en over het begin van het einde van rond 1900”
Van en over mijzelf en de anderen en over een onbekende tekst over Louis Couperus.
Als een kunstmatige bloem mooier is dan een natuurlijke bloem dan zouden ‘wij van rond 1900′ schuldig kunnen worden bevonden aan het volgen van dit ‘decadent’ aesthetisch credo. Wij zijn immers zo kunstmatig als maar kan: niet alleen is todos nada, alle kunst is werkelijk nutteloos en alles is kunstmatig hier. Nu ja, alles wat … Lees verder “Van en over mijzelf en de anderen en over een onbekende tekst over Louis Couperus.”
Van en over de melancholieke Mauve-ontroering van Mela uit 1901.
Gaat u wel eens naar een schilderijen- tentoonstelling in het museum? Voor het gemak ga ik er vanuit dat het antwoord ‘ja’ is. In dat geval bent u wellicht wel eens geroerd geweest, plots voor een schilderij tot stilstaand komend en, u kennende, prevelde u niet veel meer dan de gebruikelijke clichés: ‘die kleuren…’, ‘knap … Lees verder “Van en over de melancholieke Mauve-ontroering van Mela uit 1901.”