In onze voortdurende speurtocht naar epigonen van Herman Gorter deze maal een fictief geval. In de Amsterdamse bohème-roman Kamertjeszonde (1898) van Herman Heijermans heeft een van de protagonisten, de actrice Georgine Casper, modern-literaire aspiraties. Geestig genoeg worden haar verzen in hun geheel weergegeven; vast ook een poging van Heijermans om de moderne, Gorter-achtige poëzie te bespotten. […]
In onze voortdurende speurtocht naar epigonen van Herman Gorter deze maal een fictief geval. In de Amsterdamse bohème-roman Kamertjeszonde (1898) van Herman Heijermans heeft een van de protagonisten, de actrice Georgine Casper, modern-literaire aspiraties. Geestig genoeg worden haar verzen in hun geheel weergegeven; vast ook een poging van Heijermans om de moderne, Gorter-achtige poëzie te bespotten. […]
Schrijver en journalist Maurits Wagenvoort (1859-1944) leidde een interessant leven, waarin hij veel bekende Nederlandse en buitenlandse schrijvers ontmoette. Uit een dagboekfragment blijkt dat Wagenvoort op enig moment ook Émile Zola heeft opgezocht. […]
Schrijver en journalist Maurits Wagenvoort (1859-1944) leidde een interessant leven, waarin hij veel bekende Nederlandse en buitenlandse schrijvers ontmoette. Uit een dagboekfragment blijkt dat Wagenvoort op enig moment ook Émile Zola heeft opgezocht. […]
Een fraaie schets van Nescio: ‘Ik ben een nutteloos mensch, dat wist ik eigenlijk allang. Word ik opgebeld of ik plotseling een een artikeltje wil leveren over het Amsterdam van Breitner. Blijkbaar iemand die me voor een serieus mensch houdt en een bewonderaar van de Kunst, God weet wat voor een kenner.’ […]
Een fraaie schets van Nescio: ‘Ik ben een nutteloos mensch, dat wist ik eigenlijk allang. Word ik opgebeld of ik plotseling een een artikeltje wil leveren over het Amsterdam van Breitner. Blijkbaar iemand die me voor een serieus mensch houdt en een bewonderaar van de Kunst, God weet wat voor een kenner.’ […]
Op 21 mei bleef de voorspelde apocalyps uit. De avond ervoor las ik een verhaal over het vergaan van de wereld. Het heet ‘Laatste avond’ en komt uit de bundel Kleine Prozastukken van Rudolf Atele, pseudoniem van P.H. Ritter jr. Hij schrijft in een stijl die aan Nescio doet denken, inclusief de weemoed en de verhaalde doch niet gedane handelingen. […]
Op 21 mei bleef de voorspelde apocalyps uit. De avond ervoor las ik een verhaal over het vergaan van de wereld. Het heet ‘Laatste avond’ en komt uit de bundel Kleine Prozastukken van Rudolf Atele, pseudoniem van P.H. Ritter jr. Hij schrijft in een stijl die aan Nescio doet denken, inclusief de weemoed en de verhaalde doch niet gedane handelingen. […]
Het lijkt er op dat met aan Jan Toorop opgedragen gedichten van rond 1900 een bescheiden bundeltje gevuld zou kunnen worden. Ditmaal een gedicht van Julius de Boer uit zijn bundel ‘De schoone verbeelding’. […]
Het lijkt er op dat met aan Jan Toorop opgedragen gedichten van rond 1900 een bescheiden bundeltje gevuld zou kunnen worden. Ditmaal een gedicht van Julius de Boer uit zijn bundel ‘De schoone verbeelding’. […]
Weinig films ademen zo direct de sfeer van het fin de siècle als de Italiaanse ‘divafilms’ die begin twintigste eeuw gemaakt werden. ‘Hoewel gemaakt in de jaren tien van de twintigste eeuw’ verleiden de films ’tot een dwaaltocht door de esthetica van de negentiende eeuw: de elegante schilderijen van Giovanni Boldini, het zwart-romantische proza van Gabriele d’Annunzio, de sentimentele anekdotiek van keukenmeidenromans’, aldus Peter Delpeut in zijn studie over het fenomeen Diva Dolorosa – Reis naar het einde van een eeuw (1999). Lange tijd waren de oorspronkelijke films zo goed als nergens te zien, maar Youtube heeft dat natuurlijk veranderd. Zo is alhier bijvoorbeeld integraal de film Rapsodia Satanica uit 1914 te zien, met in de hoofdrol superdiva Lydia Borelli. Bijzonder. Zie ook het artikel op deze site van Heinz Wallisch.
Weinig films ademen zo direct de sfeer van het fin de siècle als de Italiaanse ‘divafilms’ die begin twintigste eeuw gemaakt werden. ‘Hoewel gemaakt in de jaren tien van de twintigste eeuw’ verleiden de films ’tot een dwaaltocht door de esthetica van de negentiende eeuw: de elegante schilderijen van Giovanni Boldini, het zwart-romantische proza van Gabriele d’Annunzio, de sentimentele anekdotiek van keukenmeidenromans’, aldus Peter Delpeut in zijn studie over het fenomeen Diva Dolorosa – Reis naar het einde van een eeuw (1999). Lange tijd waren de oorspronkelijke films zo goed als nergens te zien, maar Youtube heeft dat natuurlijk veranderd. Zo is alhier bijvoorbeeld integraal de film Rapsodia Satanica uit 1914 te zien, met in de hoofdrol superdiva Lydia Borelli. Bijzonder. Zie ook het artikel op deze site van Heinz Wallisch.
‘Bij een inventarisatie van handschriften, foto’s, brieven en Groningse verhalen zijn tien verloren gewaande gedichten van Willem de Mérode ontdekt. Volgens de vinder, biograaf Hans Werkman, gaat het om werk dat in 1907 werd geweigerd door tijdschrift Groot Nederland‘, meldt ons Woest en Ledig.
‘Bij een inventarisatie van handschriften, foto’s, brieven en Groningse verhalen zijn tien verloren gewaande gedichten van Willem de Mérode ontdekt. Volgens de vinder, biograaf Hans Werkman, gaat het om werk dat in 1907 werd geweigerd door tijdschrift Groot Nederland‘, meldt ons Woest en Ledig.
In de Nederlandse letteren van zijn tijd was er maar bitter weinig dat Louis Couperus kon bekoren. Slechts enkele schrijvers konden op zijn uitgesproken waardering rekenen. Een daarvan was Henri Borel. Ook het werk van zijn vriend Maurits Wagenvoort werd door de Haagse meester geprezen. Zijn Maria van Magdala, ‘een rijp en heerlijk werk, dat ik dikwijls weêr eens opneem en altijd met genot overlees’, zou Couperus wel eens op het pad van de historische roman hebben kunnen gebracht. […]
In de Nederlandse letteren van zijn tijd was er maar bitter weinig dat Louis Couperus kon bekoren. Slechts enkele schrijvers konden op zijn uitgesproken waardering rekenen. Een daarvan was Henri Borel. Ook het werk van zijn vriend Maurits Wagenvoort werd door de Haagse meester geprezen. Zijn Maria van Magdala, ‘een rijp en heerlijk werk, dat ik dikwijls weêr eens opneem en altijd met genot overlees’, zou Couperus wel eens op het pad van de historische roman hebben kunnen gebracht. […]
Een twaalfenhalf huwelijksfeest in 1886. Bibliofiele blogger Perkamentus wist het daarbij voorgedragen gelegenheidsgedicht uit het oud papier te redden. Leuke historische trivia waarover u hier kunt lezen.
Een twaalfenhalf huwelijksfeest in 1886. Bibliofiele blogger Perkamentus wist het daarbij voorgedragen gelegenheidsgedicht uit het oud papier te redden. Leuke historische trivia waarover u hier kunt lezen.
Net als Rimbaud wordt ook die andere icoon uit het Europese fin-de-siecle, Gabriele d’Annunzio, niet vaak genoemd in de Nederlandse letteren. Onze hier in verband met Rimbaud al eerder genoemde marginale symbolist J.J. van Geuns bewonderde hem waarschijnlijk zeer. In ieder geval genoeg om een aardig gedicht te componeren op het portret dat Romaine Brooks in 1912 van ‘Il poeta’ schilderde.
Net als Rimbaud wordt ook die andere icoon uit het Europese fin-de-siecle, Gabriele d’Annunzio, niet vaak genoemd in de Nederlandse letteren. Onze hier in verband met Rimbaud al eerder genoemde marginale symbolist J.J. van Geuns bewonderde hem waarschijnlijk zeer. In ieder geval genoeg om een aardig gedicht te componeren op het portret dat Romaine Brooks in 1912 van ‘Il poeta’ schilderde.
